“Geluk bij het ongeluk”

 De sneeuw is in de felle zon verblindend mooi. Geleund tegen de warme keukenkachel kijk ik hoe een ventje zich in de speeltuin alleen vermaakt. Hij rolt een sneeuwbal, hinkelt vervolgens naar een weggegooide plastic vuilnisdeksel, scheert deze weg, rent er achteraan maar komt in zijn achtervolging de schommel tegen, hij duikt er met zijn buik op, slingert er een paar keer borst crawlend op heen en weer. Hij denk ineens weer aan de deksel want zijn blik zoekt in zijn eerder gegooide richting. Hij lijkt hem te zien want hij huppelt er breed lachend op af, glijdt uit, slingert zijn armen daarbij in de lucht. Deze handeling past prima bij zijn blije uitstraling. 

Plotseling kijkt hij de straat in en merkt iets op. “Hé Remy”!! Gilt hij hard. Met een onvoorzichtig sprintje verdwijnt hij uit mijn gezichtsveld. Remy heeft hem gezien en vormt vanaf nu, niet meer alleen maar mét het dartelende mannetje een vrolijk duo. 

Een oud wat sikkeneurig mannetje heeft dit schouwspel ook gezien. Ik zie nu pas dat hij een klein wit, in de sneeuw onopvallend, hondje bij zich heeft. Zijn blik is als een vergeelde druipkaars. Wat zou híj nu denken? Vermoedelijk: “ADHD, daar hebben al die gassies tegenwoordig last van, daar hebben ze toch een pilletje voor?” Hij draait zich om en strompelt voorzichtig weg, het hondje heeft door de jaren dezelfde houding aangenomen. Ik had nog niet aan ADHD gedacht, ík had een spelend gelukkig kind gezien waar ik, eveneens gelukkig, bij stil stond. Ik keek de man nu op zijn gebogen rug en dacht aan zijn ongelukkige uitstraling “maar daar hebben ze toch tegenwoordig ook een pilletje voor?” bedacht ik me toen ik mezelf op een heerlijk bakkie trakteerde.

Gedonder in de Apotheek

Hoor de wind waait..

Bij onze apotheek, het zal bij jullie niet anders zijn, werken mensen die geselecteerd worden op een uitgestreken porum met een randje arrogantie. Daarbij moet je goed kunnen veinzen dat je het erg druk hebt tot ergernis van de wachtende “patiënt”.

Vanmiddag mocht ik me deze bittere pil weer laten smaken. De enige die aldaar een beetje leven in de zalverij bracht was een heen en weer rennend jochie van een jaar of 4. Jekkertje aan, rits tot bovenaan dicht en een vrolijk wippend capuchonnetje.

Wachtend aanschouwde ik dit blijspel en merkte dat de hoofdpillendraaier geïrriteerd raakte. Ik ging er eens goed voor zitten. “Zeg ventje, zou je zo vriendelijk willen zijn om buiten heen en weer te gaan rennen” klonk het als een donderslag bij heldere hemel. De dreumes stopte abrupt en antwoordde:

“Moe je horuh”!! hij tilde z’n beentje op en liet me daar een wind, een grote vent zou er jaloers op zijn.  Zo’n mooie echo had ik in tijden niet gehoord. En dan de met stomheid geslagen reactie. Ik heb in tijden niet meer zo hartelijk iemand uitgelachen, tot tranen toe.

Vanavond toch maar goed controleren of ze me geen overdosis hebben meegegeven!

Een gewone herfstdag in december?

Een "gewone" herfstdag in december. “Ik neem een dag vrij omdat m’n zoon naar het ziekenhuis moet”. “Niets ernstigs toch”? “Nee, gelukkig niet, hij heeft zijn laatste controle bij Oncologie in het Sophia kinderziekenhuis”, meldde ik alsof het de gewoonste zaak van de wereld is. Ik zag mensen schrikken en wat draaien, ik kon ook aflezen dat mensen zich in een split second afvroegen of ze iets moesten zeggen. “Toch weer even spannend” reageerde iemand met een aftastende blik. Ik realiseerde mij dat ik zo niet meer dacht, het was meer een formaliteit geworden. Zoon lief ging de afgelopen 2 jaar zelfs alleen naar de controles en onderzoeken en “Oh ja, voor ik het vergeet, was alles OK”? Als je dat aan mensen vertelt kijken sommigen je aan met een blik alsof ze niet gediend zijn van deze macho-talk. 

Het is lastig uit te leggen maar het is soms fijn om jezelf toe te staan te vergeten of wellicht beter gezegd er niet meer aan te denken. Als je een jaar in onzekerheid hebt geleefd is dit een groot goed.

Een gewone herfstdag in december, we waren te vroeg bij het Sophia en hadden nog tijd om een boodschap te doen. Het begon te regenen, en niet zo’n beetje ook. Scheldend repte ik me, met in het kielzog vrouw en zoon, over de verlaten Binnenweg. Fijn dat we ons nu alleen om kleine dingen druk hoeven te maken.

Met gepiekt haar en “ik heb toch zo’n hekel aan een natte bril” namen we plaats bij Oncologie. Een vertrouwde omgeving met kale opgeblazen kinderhoofdjes, infusen en een verpleegkundige die zei “Hoi, ik herkende je haast niet meer” en  “He, dat tingelende geluid als er weer een zak Chemo naar binnen is”. “krijgt u er kippenvel van”? “Loopt u het liefst met een boog om dit verhaal of een dergelijke afdeling”? Ik begrijp dat best, maar voor ons voelt het vertrouwt, ondanks dat deze periode al ruim 5 jaar achter ons ligt. 

“Komen jullie maar, de dokter komt zo”. De spreekkamer met speelgoed, platen ingekleurd door hele kleine kinderen, een tekening met tekst: voor de liefe dokter, Melissa..… Daar was de dokter, hij vond het leuk dat wij er dit keer bij waren. Wij vonden het ook fijn om hem te zien zonder dat we ons ergens zorgen over hoefden te maken, de man die onze zoon's leven in handen had gehad. Nu besefte ik pas goed dat we een periode af gingen sluiten. De laatste zinnen werden gezet in een duimendik dossier, er ging een streep onder.  Wellicht moet hij bij het volgende patiëntje meedelen dat het kanker is, bedacht ik me. Geluk en verdriet liggen vlak naast elkaar. Een klein beetje schuldgevoel bekruipt me nu wel dat ik deze dag startte als een gewone herfstdag in december. Natuurlijk mogen we deze periode achter ons laten en is het goed om er niet veel meer mee bezig te zijn maar we moeten ons toch met regelmaat realiseren dat we geluk hebben gehad omdat tegenwoordig genezing van deze ziekte mogelijk is. Gelukkig wel.

Laat het maar weer eens een les zijn om van elke moment van de dag proberen te genieten. Behalve natuurlijk als je in zo’n vieze decemberregen loopt.

Met dank aan alle donateurs van KiKa en de mensen die ons hebben gesteund!